من اصولا ادم چپولی هستم!!وقتی ناراحتم عوض اينکه يه کاری بکنم مودم عوض شه ميرم سراغ چيزايی که با مود ناراحتی جورن!! شايدم علتش اين باشه که misery likes company جالبی قضيه اينه که اينجور مودها يه سيکل تکرارشونده دارن... هميشه وقتی مياد (موده) ميرم سراغ اين شعره از فروغ ::
شب سياهی کرد و بيماری گرفت
ديده را طغيان بيداری گرفــــــــــت
ديده از ديدن نمی ماند دريـــــــــــغ
ديده پوشيدن نميداند دریـــــــــــــغ
رفت و در من مرگزاری کهنه يافت
هستيم را انتظاری کهنه يافت
ان بـــــيابان ديد و تنهاييــم را
ماه و خوشيــد مقواييـــــم را
چون جنينی پير با زهدان به جنگ
می درد ديــوار زهدان را به چنـــــگ
زنـــــده امــــا حســـــرت زادن در او
مرده امـــــــا ميل جـــــــان دادن در او
خودپسند از درد خود ناخواستن
خفته از ســــودای برپا خاستن
خنده ام غمناکی بيهوده ای
ننگم از دلپاکی بيــهوده ای
کرم خاک و خاکش اما بويناک
بــــادبـــادکهاش در افلاک پاک
نــــاشناس نــيمه پنـــهانيش
شــــرمگين چهره انسانيــش
کوبکو در جستجوی جفت خويش
می دود معتاد بوی جفت خويش
جويــــــدش گهگاه و ناباور از او
جفتـــش اما سخت تنهاتر از او
هر دو در بيم وهراس از يکدگر
تلخکام و نـــــاسپـاس از يکدگر
عشقشان سودای محکومانه ای
وصلـــــشان رويای مشکوکانه ای
اه اگر راهی به درياييم بود
از فرو رفتن چه پرواييــم بود
گر به مردابی ز جريان ماند اب
از سکون خويش نقصان يابد اب
جانش اقليم تباهی ها شود
ژرفنايش گور ماهی ها شود
اهــوان! ای اهوان دشت ها
گاه اگر در معبر گلگشت ها
جويباری يافتيد اوازخوان
رو به استغنای درياها روان
جاری از ابريشم جريان خويش
خفته بر گردونه طغيان خويش
يال اسب باد در چنـــگال او
روح سرخ ماه در دنـــــبال او
ران سبز ساقه ها را می گشود
عطــــــــــر بکـر بوته ها را می ربود
بر فرازش در نگاه هر حباب
انعـــــکاس بی دريغ افتــاب
خواب ان بی خواب را ياد اوريد
مرگ در مــــــرداب را ياد اوريد
بعله!!اينم از اين.من خودم از شعر و شاعری و اينا سر در نميارم!! اهل اين تيریپام نيستم اما اين يه شعر فرق داره!!
................................................................................................................
..................................................................................................................
توجه::::: ای دی من در حال حاضر هک شده!! لطفا لينک هايی که با ايدی من به دستتون میرسه رو باز نکنيد چون به احتمال زياد هک ميشيد!! اگر کار ضروری داشتيد يا ايميل خواستيد بزنيد فعلا لطفا به ادرس قبليم hhlo88ar91@yahoo.com باشه تا من تکليفمو با اين هکره مشخص کنم!!! به نظر من کار خيلی بی مزه و لوسيه!!! اگر بدونم کيه هيچوقت نمی بخشمش
درو باز ميکنم.يه صبح جديد اون بيرون منتظره.اول از همه از دور شمای يه عمله رو ميبينم.(ca commence bien).اخمامو ميکنم تو هم, سرمو میندازم پايين و به سرعتم اضافه ميکنم.احتمالا تنها فکری که اون درباره ام ميکنه اينه که اخجون! يه فرصت ديگه برای بروز دادن نمک سرشارم!!
توی راه پله چشم تو چشم ميشم با موجودی که يه زمانی با هم چيک تو چيک بوديم اما حالا حتی سلام هم نمی کنيم..فکر کنم مدتهاست ديگه به خودمون زحمت نميديم که درباره هم فکری بکنيم!
دم در کلاس چند تا همکلاسی ميبينم.ابروهامو ميندازم بالا لبخند ژگوند ميزنم و کشدار می گم سلااااااااااااام!!چطورين؟!احتمالا باهاشون دست هم ميدم.شايد پيش خودشون فکر ميکنن عجب دختر خوش برخورد و گرمی!
توی کلاس مستقيم ميرم پيش دوستی! که فقط دست سرنوشت مارو به هم گره زده و تنها دليل با هم بودنمون شايد فرار از تنهاييه!خيلی عادی و خشن! سلام عليک ميکنم و ميشينم... اونم پيش خودش ميگه عجب سگيه!! اگر دست خودم بود هيچوقت اينو برای دوستی انتخاب نمی کردم!!
ميام خونه..وقتی دارم يه سر به وبلاگ ميزنم رويا رو ميبينم که انلاينه------> ساملک! به به! چاکر شما! بابا خيلی زاغارت و بی وفايی! دلم واست تنگ شده فتير..لاب لاب لاب لاب..می موچمت بابای...راستی نمی دونم يکی که وبلاگمو می خونه چه فکری درباره من می کنه؟!
با نيکی بازی ميکنم و بايد علاوه بر ايفای نقش بچه اون که خوراکيشو عروسکای مختلف ازش گرفتن جای اون عروسک ها هم حرف بزنم و اونا رو به مامانم! بگم بعدش مامانم بره اونا رو سرتپی کنه و خوراکی های منو که هوا نقششونو بازی ميکنه ازشون پس بگيره.همينجور که دارم صدای پلنگ و ميمون و خرس درميارم فکر ميکنم يعنی نيکی درباره من چه فکری ميکنه؟! فقط خدا ميدونه چی تو سر اين جيقيلا می گذره!! (پارازيت: اين بچه ها چرا از تکرار خسته نميشن؟! ۶۵۳ بارم که براشون يه ادا در مياری به اندازه دفعه اول می خندن!!)
خانم ز اينا اومدن خونمون.مثل خانم خانما رو مبل نشستم.پامو انداختم رو پام و دستامو تو هم قفل کردم و از اول تا اخرش يه لبخند مليح رو لبامه..گاهی يه نگاه معصومانه ميندازم به کسی که داره حرف ميزنه و هر از گاهی برای پذيرايی بلند ميشم.خانم ز ميگه: به به!!عجب دختر متين و سنگين و باوقار و گلی! خانمه. خانم! خانم دکتره!!!(حالا من ترم چهارما!!!!!!!!)
بعد از اينکه اونا ميرن همينطور که داريم با ازاده جمع و جور ميکنيم با زبون قورباغه ايمون با هم اختلاط ميکنيم.!!!
شبش جلوی اينه ام تنها وايسادم!! پيش خودم ميگم خداييش من کدوم از اينام؟! همشون هستم...بد اخلاق, خوش اخلاق ,متين ,شيطون, کوچيک ,بزرگ....انگار ۱۰۰۰ تا ارزو تو وجودمه که تو برخورد با هر کسی يکيشو رو ميکنم!! اگه خانم ز حرف زدن من و رويا رو بشنوه درباره ام چی فکر ميکنه؟! اگر دوستام رفتار منو با اون دوست؟؟؟ ببينن چی فکر ميکن؟!؟!!!!!!!!!! فقط من ۱۰۰۰ تا ارزو ام؟! کسی هست که يکی باشه؟!؟
................................................................................................................
من دارم سوپر هایپر اکتيويته بروز ميدم.يه مجله پزشکی از دانشگاهمون خريدم منتهاش چون از مطالب علميش چيزی دستگيرم نشد فقط بخش سخن هاشو خوندم ۲ تا ضرب المثل چينی بی مزه هم داشت:
۱:ميگه: هاچی مالاچی ماچالا يعنی:دانش اين است که بدانيد و بدانيد که می دانيد و بدانيد که نمی دانيد
۲: بازم ميگه هاچی مالاچی ماچالا اما اين دفعه يعنی:همه چيز چون بسيار شود خوار و ارزان گردد ,مگر علم و دانش که هر چه بيشتر شود عزيزتر باشد
دوستت داشتم.خيلی هم زياد اونقدر که حاضر نشدم به خاطر خودخواهی خودم تو قفس دلم زندونيت کنم.ميتونی بفهمی چقدر سخت بود که درشو باز کنم و بهت بگم ازادی؟!؟! در ازاش انتظار داشتم که بمونی و تنهام نذاری.اما تو پر زدی و رفتی....برگشتی اما....هرگز نميتونم دوباره تو اون قفس راهت بدم..من سنگدلم؟؟!؟! يادت نيست؟!؟اين تو بودی که انتخاب کردی!!!!!!!!!!!
................................................................................................................
شايدم من سنگدلم!!! خيلی هم از اون وقتا نمی گذره!! اونوقتايی که همه رو به راحتی دوست داشتم.اونوقتايی که اعتماد کردن به يکی برام اسون بود..اونوقتايی که محبت کردن برام بزرگترين لذت بود
خيلی هم نمی گذره از اون وقتايی که عاشق بودم.اونوقتايی که دوستی يا صميميت برام مصداق خارجی داشت.. اونوقتايی که به معجزه عشق ايمان داشتم ..اونوقتايی که
اشکام راحت سر می خوردن پايين...اونوقتايی که....
..................................................................................................................
اما چقدر به نظرم دوره اونوقتا!!!! الان اگر کسی بهم بگه قربونت برم.. دوستت دارم سبد سبد و....بعدش فرداش بزنه تو گوشم اصلا تعجب نميکنم!! الان وقتی يکی بهم ابراز علاقه ميکنه فکر ميکنم به احتمال ۵۰٪ داره دروغ می گه...پيش خودم می گم چی می خواد از جونم؟!؟! الان شدم مثل يه ادم کور که قبل از اينکه يه قدم بر داره ۱۰۰ بار با عصاش جلوی پاشو بررسی ميکنه...الان اگر رابطه هام دوطرفه نباشن...اگر در ازای محبتی که می دم محبتی نبينم طرف رو هر کسی که می خواد باشه به راحتی ميندازم دور..الان به نظرم عشق وجود خارجی نداره...پيش خودم فکر ميکنم همون ليلی و مجنونشم اگر الانه تو اين دنيا بودن ۳۷۴۶۵۷۳ بار از هم طلاق گرفته بودن...اصلا اونوقتا نه که ارتباطات سريع نبوده تا بياد نامه ليلی برسه به مجنون ۳ سال طول ميکشيده و تا جوابش به ليلی برسه ۳ سال ديگه.. تا عشقشونم بياد یخ کنه ديگه عمرشونو داده بودن به شما!! مثل الان نبوده که همه چی ۳ سوته باشه که!!! والا عشق رو با کدوم ش ۴ نقطه مينويسن؟!؟!
..................................................................................................................
يه زمانی فکر ميکردم زمان همه اين احساسات منفی رو از بين می بره..اما الان ديگه مطمئن نيستم..هر چی جلوتر ميره بيشتر باور ميکنم که همه چی دروغی بيش نيست 
..در ضمن من نه دپرسم نه روانم پريشه نه حالم اشفته است!!!!!!! نمی دونم چرا جون به جونمم بکنن اشکم در نمياد...شدم مثل ادمی که انقدر سيلی خورده که ديگه سر شده و احساس دردی نداره..حوصله تيریپ اندوه و اينارو هم ندارم...اما نگرانم...چرا ديگه نمی تونم گريه کنم؟!؟ چرا ديگه از همه اين چيزا ناراحت نميشم؟!؟ يعنی ممکنه يه روزی دوباره برگردم به اونوقتا؟!؟؟! اصلا دوست دارم که برگردم؟!!!
هنوزم عين بچگيام ميمونم...هنوزم که ميريم عيدديدنی خونه فک و فاميل ميگن ارزو خانم!حالا که ديگه خانمی شدی واسه خودت اما يادته...؟؟؟؟منظورشونم به اون ۱۳ به در کذاييه که من سال اول دبستان بودم..از قرار معلوم همه عيدو خورده بودم و خوابيده بودم بعدنی عصر ۱۳ به در شروع کرده بودم به ونگ و وونگ که ای من بايد پيک شاديمو حل ميکردم و ۱۳ تا ديکته مينوشتم..تا اينجاشو من يادمه اما فک و فاميل ميگن همه فاميل بسيج شدن و هر کدوم يه تيکه از مشقای منو نوشتن که فرداش خانممون منو دعوا نکنه..اينجاشو من واللا خودم يادم نيست اما در هر حال منتيه که رو سرمه!!!
الانم وجدانم دردش گرفته بدفرم!!!!!!!!!! ازادمون ميگه تقصير خودته که برای عيدت برنامه ريزی ميکنی اونم از نوع درسيش خودت بايد بفهمی که عيد برای استراحته!!!نمی دونم؟! شايد از سال ۸۴اينجوری فکر کردم!!!!
سال ۸۴!!! يه قرار ملاقات مهم توش دارم...سال ۸۰ که ما سوم تجربی ۱ بوديم با بر و بچ قرار گذاشتيم روز ۴/۴/۸۴ دوباره تو حياط مدرسه دور هم جمع بشيم...البته ساعتشو يادم نيست؟! 
تو صفحه اول کتاب تعليمات اسلاميم! بود..بايد برم از تو زيرزمين اون خونمون پيداش کنم..حالا قضيه اينه که فکرشو بکن دختر!!!!!!!! بعد ۴ سال سرنوشت هر کسی چه جوری رقم خورده!!!!!!!! ماهايی که يه روزی با هم تو يه کلاس بوديم و کلی هم اتحادمون شهره افاق بود حالا هر کدوممون با هم چقدر فاصله داريم!!!!!!!!!!!!!!!
دلم برای اونوقتام تنگ ميشه..يه سر ميزنم به دفتر خاطرات اون سالام::
۸۰/۱/۱۵:انگار همين ديروز بود که داشتم به خودم قول ميدادم که توی عيد درسهای امسالم که هيچ درسهای ۳ سالم را بخوانم.هه!تعطيلات تمام شد و من حتی تکاليف شنبه ام را هم انجام نداده ام!!!!!!!!!
ديدی گفتم؟!؟! هنوزم عين همون وقتاممتنها فرقش اينه که اونوقتا تکاليفم ديکته و پيک شادی يا مثلثات و انتگرال بوده..الان تحقيقه درباره سکته مغزی!!!!!! من هنوزم عين بچگيام ميمونم
توضيحات گنده
اولا بگم که اين ۸ ام, مصادف با شيشمين ماه کار وبلاگ من بود که البته ۵ ماه از اين ۶ ماه فعال بوده...(نيمسال تجربه!!) ثانيا اينکه من اين روزا تبديل به جغدی شدم که شبا ديگه خوابش نمی بره. همين ۲ علت مرا بر ان داشت! تا بيام چيز ميز بنويسم...و البته اين در راستای مخالفت های شديدی بود که با متن جون پايينيم شد
من از اون دسته ادمايی هستم که اعتقادشون بر اينه که سرنوشت دست خود ادمه.و اينو به اين دليل ميگم که برای ديدن هر چيز ۲ نوع نگرش وجود داره :+ و يا ـــ .درسته که گاهی تو فراز و نشيب زندگی چيزايی برای ادم پيش مياد که دست خودش نيست...می کوبدش زمين و پدرشو در مياره .اما در برخورد با اينجور مسائل هميشه دو راه وجود داره :يکی اينکه بشينی و تا اخر عمر تو چاهی که توش افتادی بنالی و به زمين و زمان بد و بيراه بگی و انگشتتو به طرف دنيای دون مايه و روزگار بدکردار نشونه بری ,يا اينکه قواتو جمع کنی و خودتو از چاه بکشی بيرون و به معنی واقعی کلمه زندگی کنی و به راهت ادامه بدی. اما اين وسط فقط يک نکته هست و اون اينه که حداقل نوع برخوردت با قضيه ۱۰۰٪ دست خودته و اگر تو همون بدبختی موندی فقط و فقط خود خودت مسئولی....
من فکر ميکنم نوع نگرش ادم به خودش زندگيش رو می سازه..البته من خودم ادم مثبتی نبودم...نمی دونم چرا و يا طبق کدوم الگو ياد گرفته بودم که نکات منفی خودم رو بروز بدم و نکات مثبتمو منکر بشم..مثلا اگر بهم می گفتن تو چقدر خوشگلی می گفتم: نه بابا اين حرفا کدومه؟! چشم شما خوشگل ميبينه!!! اگر ميگفتن خوش به حالت چقدر باهوشی يا چه رشته توپی می خونی ميگفتم نه بابا دری به تخته خورده يا اينکه اه اه رشته از اين کثيفتر نميشه..تازه همه اين حرفا رو در حالتی ميگفتم که ته دلم قربون قيافه خودم و هوشم و رشته ام و همه چيزای ديگم ميرفتم!!!!! اما همين منفی بافيهای من روی ذهن ديگران اثر داشت و بعد از روی ذهن اونا روی ناخوداگاه خودم تا اينکه يواش يواش اعتماد به نفسم از فرق سرم رسيد به کف پام...
در هر حال من معتقدم اگر الان از گذشته ای که برای خودم ساختم راضی نيستم بايد حالم رو جوری بسازم که در اينده ازش راضی باشم...يادمه وقتی پسر داييم فينگيلی بود هر چی بهش ميگفتن فندک جيزه حالیش نميشد و مدام باهاش ور ميرفت تا اينکه داييم چند ثانيه دستش رو گرفت تو اتيش و يکمی جيزش کرد!!! اونم ديگه سراغ فندک نرفت..منم از اين اشتباهم که اينقدر برای خودم بارهای منفی درست کردم و چيزای منفی رو به زندگيم راه دادم متاسفم اما به اندازه کافی جيز شدم و تمومش کردم...
خلاصه همه اين صغری کبری چيدنا اينه که کوچکترين افکار و حرفا چه مثبت و چه منفی روی ضمير ناخوداگاه خود ادم و ديگران اثر دارن...ادم بايد تا میتونه توی انتخابشون دقت کنه و چه حيف که وقتی انتخاب + يا ـــ دست خود ادمه ادم منفی رو انتخاب کنه..اگرم تا حالا منفی بودين بهتره اون قالب ادم بدبخت بيچاره از همه جا رونده و مونده رو بندازين دور..چون ادم همونيه که فکرشو می کنه!!!!
پيشنهاد ميکنم برين جلوی اينه...هر روز!!! يه بوس گنده برای خودتون بفرستين..مبالغ هنگفتی قربون خودتون برين!!! به خودتون بگين خدا که منو لايق زندگی دونسته بهترين زندگی رو هم نصيب من ميکنه چون همونقدر که من دوستش دارم اونم منو دوست داره..حتی شايد بيشتر...بعدم دوباره يه بوس ديگه بفرستين و يه چشمکم به خودتون بزنيد(اگرم فکر ميکنين که مردم ممکنه دربارتون فکر کنن که شما ... هستين من از همينجا اعلام ميکنم که {ببخشيدا} اما گور بابای مردم و فکراشون)
و در پايان هم برای شما و هم برای خودم يه خوشبختی مثل اونی که پايين توصيف کردم ارزومندم..وای فکرشو بکن خدا جون!!!! از سر کار ميرم خونه!!! بوی ملايم غذا که اقامون درست کرده به مشام ميرسه..بعدنی بچه ام بدو بدو مياد بوسم ميکنه بعدم اون جوجوهه رو نگا اونجا!! بعدم همه با هم شام می خوريم..خدا جون من از همين جا اعلام ميکنم که اگه اون اشپزيش خوب نبود بيخيال!! خودم سر و ته قضيه رو هم ميارم اما خدا جون ديگه ظرفاشو اون بايد بشوره ها!!!!!
دائيم امده ايران.خيلی دوستش دارم نه فقط به خاطر اينکه دائيمه چونکه هميشه وقتی ميشينم پای صحبتش کلی چيزای تازه ياد ميگيرم.دائيم انگار به اندازه ثانيه های عمرش تجربه داره.از طرز کار موتور هواپيما و تازه های پزشکی گرفته تا ريزه کاری های اشپزی و خياطی همه رو می دونه.نصف دنيا رو ديده و هر چی بخواد داره.اما اين دفعه يه چيزی گفت که خيلی برام جالب بود:
گفت: قشنگترين لحظات زندگيم که توش احساس خوشبختی واقعی ميکنم وقتيه که از سر کار ميرم خونه و بوی ملايم غذا رو ميشنوم و بچه ام از دور بدو بدو مياد و ماچم ميکنه و بعدم با خانمم روبوسی ميکنم و بعد همه دور هم شام می خوريم و بعدش با بچه ام بازی ميکنم!!!
به همين کوچولويی!!!!!! می دونستين خوشبختی همينجاست؟! بابا جون يه نگا بنداز..ديديش؟! چرا راه دور دنبالش ميگردی؟! باور نميکنی که به همين راحتی ميشه خوشبخت ترين ادم دنيا بود؟!!؟!؟!
